🏀 Leczenie Wzw Cw Polsce

Szczepienia przeciw WZW są w Polsce obowiązkowe. Szczepi się noworodki w pierwszej dobie po urodzeniu i studentów kierunków medycznych. Leczenie także jest zależne od typu wirusa. Sprawdzono 7 maja 2010 r. Fundacja "Gwiazda Nadziei" jest organizacją pozarządową o zasięgu ogólnopolskim, działającą na rzecz pomocy osobom z chorobami wątroby. Założona została w 2007 roku, a w 2008 roku otrzymała status Organizacji Pożytku Publicznego. Jej siedziba znajduje się w Katowicach. Potrzebne jest więc co najmniej czterokrotne zwiększenie nakładów finansowych na leczenie Hepatitis C w Polsce. Obecne zbyt niskie finansowanie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu c spowodować może dalsze wydłużanie kolejek, zmniejszenie ogólnej ilości leczonych pacjentów i wzrost problemów zdrowotnych tej grupy HAV został zakwalifikowany jako Hepatovirus do rodziny Picornaviridae. Jest to wirus sferyczny, o średnicy 27-28 nm, pozbawiony otoczki, zawierający jednoniciowy RNA i cztery polipeptydy VP1-VP4. Wirusowe zapalenie wątroby typu A (WZW A) jest szeroko rozpowszechnione na świecie. Rocznie notuje się od 1,2 do 1,4 miliona przypadków, ale WZW typu C – objawy, leczenie, szczepienie. Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW typu C) wywoływane jest przez wirusa HCV. Powikłaniami choroby może być m.in. pozapalna marskość wątroby i rak wątrobowokomórkowy. Objawy wirusowego zapalenia wątroby typu C mogą nie występować latami, możliwy jest bezobjawowy przebieg choroby. Jedno badanie może to zmienić • Przełom w leczeniu chorych z HCV • Genotyp HCV - rodzaje, zakażenie, występowanie w Polsce • Program profilaktyki HCV • Zaczyna się od marskości wątroby. Wirus po cichu buduje komórki rakowe • Nowy lek na WZW typu C w trybie przyspieszonej rejestracji • Przełom w leczeniu żółtaczki typu C leczenie w oparciu o antybiogram. Dobór leku do terapii empirycznej powinien się opierać na analizie wyników badań mikrobiologicznych i lokalnych danych epidemiologicznych (mapy mikrobiologiczne). Leczenie początkowe (lek pierwszego wyboru) – zastosowanie antybiotyku o udowodnionej skuteczności i bezpieczeństwie. AKTUALIZACJA4: 20 lipca 2023 r. podpisano umowę o realizację Modułu Rządowego Programu Polityki Zdrowotnej „Leczenie DAA Przewlekłego Wirusowego Zapalenia Wątroby Typu C Pacjentów Osadzonych w Zakładach Penitencjarnych" na lata 2022-2026 - informuje MS. 31 stycznia 2023 r. w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich odbyło się spotkanie z Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) to jedna z najpowszechniejszych i najbardziej groźnych chorób zakaźnych. W Polsce, choć na tle innych regionów wypadamy nieźle i znaleźliśmy się w grupie krajów średniego ryzyka zakażenia wirusem HBV, to nadal stanowi ono niemały problem społeczny. 2% społeczeństwa bowiem - to nosiciele wirusa. WZW B szczepienie. Szczepionkę podaje się wg schematu 0-1-6 miesięcy, czyli w miesiąc po pierwszej dawce podaje się drugą, a po pół roku trzecią. Skuteczność szczepienia wynosi ok. 98%, a odporność utrzymuje się przez całe życie. W zdecydowanej większości przypadków nie przewiduje się podawania dawek przypominających. To choroba, na którą zapada ponad 700 tysięcy osób w Polsce i nawet 170 milionów na całym świecie. Niestety, stosowane od 1990 roku leczenie WZW C interferonem dawało niewielką szansę na całkowite wyleczenie przewlekle chorych. Jednak nowe badania dają szansę na całkowite pokonanie wirusa HCV. Decyzją Komisji Konkursowej, zaakceptowaną przez Ministra Zdrowia (pismo nr ZPŚ.4011.1.2023.MB z dnia 29.05.2023 r.), wybrano następujących realizatorów Rządowego Programu Polityki Zdrowotnej p.n.: „Leczenie antyretrowirusowe osób żyjących z wirusem HIV w Polsce na lata 2022-2026” w pełnym zakresie celów szczegółowych Programu: sKSqDpb. WZW C nazywamy wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Choroba ta wywołana jest przez otoczkowego wirusa ssRNA z rodziny Flaviviridae rodzaju Hepacivirus. Jego głównymi cechami zewnętrznymi są: średnica wynosząca od 30 do 60 nanometrów, lipidowa otoczka, brak widoczności pod mikroskopem, niskie stężenie w organizmie i nadmierne pobudzenia siateczki endoplazmatycznej w zakażonej komórce. Pierwsze badania nad biologią molekularną HCV ( z ang. hepatitis C virus) zostały przeprowadzone w 1989 roku. Wtedy też, odkryto jego istnienie oraz zanalizowano wszystkie jego podtypy występowania. Stwierdzono, że funkcjonuje on w 6 różnych genotypach, z których każdy dzieli się na podtypy. Podział ten wynika z różnicy prowadzonego leczenia w stosunku do danego podtypu. Najciężej hospitalizuje się podtyp b genotypu 1, który dodatkowo występuję najczęściej i najsłabiej reaguje na terapię. W większości przypadków, wirus HCV gromadzi i namnaża się w wątrobie, lecz może przetrwać także w innych miejscach organizmu tj. trzustka, tarczyca, śledziona czy układ nerwowy. Wirus tego typu rozwija się od dwóch tygodni do sześciu miesięcy. Główną konsekwencją WZW C jest pozapalna marskość wątroby i rak przenoszenia WZW C Zasadniczo WZW C jest chorobą zakaźną, co oznacza, że można się jej zarazić w sposób pośredni i bezpośredni. Do najczęstszych dróg przenoszenia HCV należą: Droga parenteralna, czyli przezskórna. Osoba może zarazić się wirusem poprzez przetoczenie krwi i inne kontakty z krwią. Np. zakażenie podczas wizyty u fryzjera, stomatologa, tatuażysty, osoby wykonującej zabiegi akupunktury, w szpitalu. W takich okolicznościach może dojść do zakłucia igłą źle wyjałowioną. Ponadto, szczególnie narażone są osoby stosujące środki narkotyczne metodą dożylną. Kontakty seksualne. Ten sposób zakażenia należy do prawdopodobnych, ale najrzadziej spotykanych. Droga horyzontalna i wertykalna – opiera się na zakażeniu okołoporodowym kobiety. Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami. Według Światowej Organizacji Zdrowia na dane z 2010 roku, na świecie żyje około 170 milionów chorych na WZW C a główną drogą zakażenia okazywał się niesterylny sprzęt medyczny lub kosmetyczny. Najrzadziej spotykaną metodą było zarażenie poprzez transfuzję krwi, z racji rozwoju medycyny i technik. Kto jest w grupie podwyższonego ryzyka? Agencje badawcze działające pod skrzydłami Organizacji Narodów Zjednoczonych, regularnie, co roku przeprowadzają badania na temat liczby osób, które prawdopodobnie są nosicielami wirusa WZW C, ale wcale o tym nie wiedzą. Weryfikacja jest dość trudna, ale uwzględniając potencjalnie zagrożone osoby cel łatwo się realizuje. Przede wszystkim organizowane są tematyczne happeningi, podczas których uświadamia się ludzi o istniejącym wirusie i zaprasza na darmowe badania. Badania laboratoryjne przeprowadza się u osób z tzw. grupy podwyższonego ryzyka, do której zalicza się: Osoby po wielokrotnych transfuzjach krwi i preparatów krwiopochodnych, Chorych na hemofilię, Pacjentów dializowanych, Pacjentów po przeszczepach, Pracowników szpitali i innych oddziałów służby zdrowia, Narkomanów, osoby uzależnione od środków odurzających, Osoby homoseksualne lub hetero posiadające więcej niż jednego partnera seksualnego, W jaki sposób wykryć u siebie WZW typu C? Jeżeli istnieją pewne przesłanki świadczące o prawdopodobnym zarażeniu wirusem ssRNA z rodziny Flaviviridae rodzaju Hepacivirus należy jak najszybciej zgłosić się do swojego lekarza rodzinnego i poinformować go swoich przypuszczeniach. Podstawowa diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu krwi i analizie wyników. Lekarz podczas rozmowy z pacjentem pyta o przeprowadzone zabiegi np. przetoczenia krwi, zabiegi operacyjne, kontakty ze służbą zdrowia, stosowanie narkotyków czy zabiegi stomatologiczne. Następnie w razie wystąpienia ryzyka, zleca się badanie krwi na wykrycie obecności przeciwciał anty-HCV i poprzez potwierdzenie zakażenia za pomocą obecności materiału genetycznego wirusa. Wyniki badań interpretowane są przez specjalistę od chorób zakaźnych. Jak przedstawia się podstawowy przebieg choroby? Wirusowe zapalenie wątroby typu C jest bardzo trudne do wykrycia, ponieważ najłagodniejsza postać przebiega zupełnie bezobjawowo. Pacjent może funkcjonować z wirusem przez 20, a nawet 30 lat nie odczuwając żadnych dolegliwości. Jest to dość problematyczne, ponieważ ww. przypadkach wirus daje o sobie znać w postaci marskości wątroby, która w zaawansowanym stadium jest trudna do wyleczenia i prowadzi do śmierci pacjenta. Marskość wątroby jest rezultatem rozwoju procesu zapalnego narządu. We wczesnym rozpoznaniu jest możliwe jej zastopowanie, a także wykonanie przeszczepu. Jednak, według statystyk u 85 % osób zarażonych prędzej czy później pojawia się zapalenie wątroby i ma ono postać przewlekłą. Do najbardziej spotykanych typów pacjentów zaliczają się mężczyźni i osoby starsze. Na początku nie obserwują oni u siebie znaczących dolegliwości, prócz zmęczenia. Zazwyczaj do wykrycia problemu dochodzi przypadkowo, przy kontrolnych badaniach, tzw. prób wątrobowych. Kiedy wirus HCV zostanie zdiagnozowany, lekarz natychmiastowo zleca dogłębniejsze badania typu biopsja wątroby, test ELISA (test immunoenzymatyczny) a następnie przechodzi do leczenia. Czy z zapalenia typu C da się wyleczyć? Podstawowymi lekami stosowanymi podczas leczenia WZW typu C są: interferon (IFN; białko człowieka o różnym działaniu w tym przeciwwirusowym), który zazwyczaj zaleca się podczas ostrych zakażeń wirusem wątroby oraz rybawiryna (RB; syntetyczny lek przeciwwirusowy) stosowana podczas przewlekłych i ostrych zakażeń. Zdiagnozowane ostre WZW C, w Polsce podlega administracyjnemu obowiązkowi leczenia szpitalnego, mimo że jest rzadko wykrywane. Terapia trwa od dwóch do dwunastu tygodni i jest zasadniczo leczeniem objawowym. Skuteczność jej nie przekracza 40 %. Leczenie uważa się za udane, jeśli po 6 miesiącach od zakończenia terapii w krwi pacjenta nie wykryje się tzw. RNA wirusa. Niestety, nie każdy pacjent w odpowiedni sposób reaguje na leczenie. U kilku do kilkunastu procent pacjentów jest ono przerywane, ponieważ pojawiają się powikłania i działania niepożądane. Zazwyczaj dochodzi do dolegliwości grypopochodnych, uczucia zmęczenia, bólu głowy i mięśni oraz do zaburzeń nastroju. Również podczas terapii, u części pacjentów lekarze zmuszenie są do zmiany dawek leku właśnie ze względu na pojawiające się objawów. Podsumowując, nie każdy przypadek pacjenta zakażonego WZW typu C da się uratować przed śmiercią. Około 40% przeżywa i są zdrowi. Drugie tyle ma zaawansowane stadium choroby pojawiające się wraz z marskością wątroby i potrzebą jej przeszczepienia. U 10 % pacjentów dochodzi do choroby nowotworowej, z której wychodzi 3 % . Dlatego też, należy uświadamiać społeczeństwo przed wirusem HCV, przestrzegać zasad higieny w swoich zakładach i szpitalach. Jest to istotne, ponieważ dotychczas nie wynaleziono skutecznej szczepionki przeciwko WZW C. Jaka jest możliwa profilaktyka? Niestety, mimo licznie otwartych badań nad WZW C, do tej pory nie stworzono szczepionki chroniącej przed chorobą. Dlatego też bardzo ważne jest uświadamianie społeczeństwa przed ryzykiem i metodach zarażenia. Warto zapobiegać przed rozmnażaniem się wirusa, ponieważ jego posiadanie jest bardzo niebezpieczne dla organizmu człowieka i prowadzi do śmierci. Przeciwdziałanie przed wirusem HCV opiera się na kilku, ogólnych, ale ważnych zasadach higieny. Przede wszystkim należy przestrzegać zasad aseptyki w szpitalu i ambulatorium. Kolejno, istotna jest ostrożność w postępowaniu z krwią i jej produktami. Dodatkowo, należy pamiętać o ochronie skóry poprzez używanie jednorazowych rękawiczek. Osobom posiadającym wielu partnerów zaleca się stosowanie środków antykoncepcyjnych w postaci prezerwatywy. Jak widać, większość zasad dotyczy osób przeprowadzających różnego typu zabiegi kosmetyczne lub lecznicze. Placówki zdrowia mają obowiązek przestrzegania szczegółowych przepisów dotyczących zapobiegania zakażeniom, w tym WZW typu C. Generalnie, przetaczanie krwi i preparatów krwiopochodnych powinno być ograniczone do minimum i tylko w absolutnie koniecznych przypadkach. Co więcej, szpital ma obowiązek przeprowadzać badania na obecność wirusa osobom w nim przebywającym i będących w grupie ryzyka. Przypuszcza się, że podstępny wirus HCV, wywołujący wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C), tkwi w co czwartym z nas! Został rozpoznany zaledwie 25 lat temu. Zakazić się można poprzez kontakt z krwią chorego. W około 80 proc. przypadków zapalenie wątroby typu C przyjmuje postać przewlekłą. Jakie są objawy zakażenia wirusem HCV? Jak przebiega leczenie WZW C? Przypuszcza się, że podstępny wirus HCV, wywołujący wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C), tkwi w co czwartym z nas! Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) jest chorobą zakaźną wywołaną przez wirus HCV – Hepatitis C Virus, który mnoży się w komórkach wątroby, wywołując stan zapalny i uszkodzenie narządu. Wykryto go niedawno – w 1989 r. Występuje w 6 odmianach, zwanych genotypami. Na świecie, podobnie zresztą jak w Polsce, dominują zakażenia genotypem 1 (u nas to 90 proc. przypadków), a w dalszej kolejności 2 i 3. W Polsce zakażenie tym wirusem rozpoznano u 750 tys. osób (dla porównania liczbę zarażonych HIV szacuje się na 30 tys.). Epidemiolodzy ostrzegają, że to wierzchołek góry lodowej, bo co roku przybywa 2,5 tys. nowych chorych. Według danych Państwowego Zakładu Higieny i Instytutu Hematologii i Transfuzjologii, zebranych na zlecenie WHO, szacuje się, ze 1/4 Polaków jest zakażona. Wirus HCV zidentyfikowano w 1989 r. Wcześniej wiadomo było tylko, że istnieje i wywołuje zapalenie wątroby. Nazywano go Nie-A-Nie-B (NANB Hepatitis). Niestety, w Polsce dopiero 3 lata po wykryciu wirusa (czyli od 1992 r.) zaczęto badać krew krwiodawców na obecność HCV – stąd tak wielka liczba osób nieświadomych choroby. Nasza wiedza o wirusie jest mała – z sondażu TNS OBOP (wrzesień 2007 r.) wynika, że ok. 93 proc. społeczeństwa nie wie, co to jest HCV, jak dochodzi do zakażenia i jakie są rokowania. Co zatem trzeba wiedzieć o chorobie, by bronić się przed nią i nie dyskryminować osób zakażonych? Spis treściJak można się zakazić wirusem HCV?Wirus HCV przenosi się przez seks?Codzienny kontakt z chorym na WZW C jest niebezpieczny?Kto może podejrzewać u siebie zakażenie HCV?Jakie badania wykazują, że jesteśmy zakażeni HCV?Jakie są objawy WZW C?Czym różni się ostre WZW C od przewlekłego?Czy z WZW C można się wyleczyć?Jak przebiega leczenie WZW C?Jakie dolegliwości mogą wystąpić w czasie terapii WZW C?Ile czeka się na leczenie WZW C?Czy kobieta w ciąży może przekazać wirusa HCV dziecku?Czy matka z HCV może karmić swoje dziecko piersią?Jak uniknąć zakażenia HCV?Chorzy na WZW C muszą być na diecie?Czy przebyte WZW C daje odporność na całe życie? Jak można się zakazić wirusem HCV? Do zakażenia WZW C dochodzi w wyniku kontaktu z krwią zakażonej osoby. Drogi zakażenia wirusowym zapaleniem wątroby typu C (WZW C) to głównie zabiegi medyczne: pobierania i transfuzji krwi operacji zabiegów stomatologicznych zabiegów dermatologicznych przy robieniu tatuażu przez wstrzykiwanie narkotyków Źródłem wirusa zapalenia wątroby typu C mogą być: rękawiczki lekarskie, jeśli nie są zmieniane przy każdym pacjencie, igły do akupunktury, cudze cążki, żyletki itp. Jeżeli mamy uszkodzona skórę lub śluzówkę, każdy kontakt z krwią osoby zakażonej może prowadzić do zakażenia. Najczęściej jednak łapiemy wirusa w placówkach służby zdrowia, jeśli nie przestrzega się zasad sterylizacji instrumentów, np. lamp do utwardzania plomb dentystycznych. Wirus HCV przenosi się przez seks? Trudno o jednoznaczną odpowiedź. Choroba nie jest zaliczana do przenoszonych drogą płciową. Jednak ryzyko zakażenia istnieje ze względu na możliwość uszkodzenia naskórka i/lub błony śluzowej narządów rodnych. Epidemiolodzy prawdopodobieństwo zakażenia podczas stosunku płciowego oceniają na ok. 3 proc. przy 25-letnim współżyciu monogamicznym. Są też dane, że do zakażenia poprzez seks dochodzi u mniej niż 1 proc. osób. Trochę większe ryzyko zakażenia istnieje przy praktykach sadomasochistycznych, zwłaszcza kiedy partnerzy używają erotycznych gadżetów. Wirus HCV jest mniej zakaźny drogą płciową niż wirus HBV (wirusowe zapalenie wątroby typu B). Codzienny kontakt z chorym na WZW C jest niebezpieczny? Nie, bo wirus NIE PRZENOSI się przez: kichanie i kaszel trzymanie za ręce przyjacielskie pocałunki korzystanie z tej samej toalety, wanny jedzenie żywności przygotowywanej przez osobę zakażoną HCV (jeżeli żywność nie miała kontaktu z krwią tej osoby) pływanie w tym samym basenie zabawę z dziećmi sport (jeśli nie dochodzi do uszkodzeń ciała) Osoba zakażona lub chora musi jednak dezynfekować otarcia i skaleczenia oraz dokładnie je opatrywać. Kto może podejrzewać u siebie zakażenie HCV? Największą grupę stanowią osoby u których przetaczano krew bądź preparaty krwiopodobne przed rokiem 1992 wielokrotnie hospitalizowane po zabiegach chirurgicznych dializowane badane endoskopowo Zagrożeni są też pracownicy służby zdrowia, straży pożarnej, policji, którzy zranili się i mieli kontakt z krwią nosiciela HCV, a także krwiodawcy. Za 80 proc. zakażeń HCV w Polsce nadal odpowiadają placówki służby zdrowia, jeśli nie przestrzega się w nich zasad sterylizacji instrumentów, np. lamp do utwardzania plomb dentystycznych. Jakie badania wykazują, że jesteśmy zakażeni HCV? Podstawowym są tzw. próby wątrobowe, czyli określenie aktywności we krwi transaminaz ALT i AST (enzymy wytwarzane przez wątrobę). Krew do badania pobiera się z żyły w zgięciu łokciowym. Wynik podwyższony świadczy o stanie zapalnym wątroby i jest podstawą do dalszych analiz. Badanie można wykonać w każdym laboratorium, na zlecenie lekarza pierwszego kontaktu. Do rozpoznania konieczne jest też badanie krwi na obecność przeciwciał anty-HCV. W Polsce lekarze podstawowej opieki zdrowotnej wciąż nie mają prawa wystawiać skierowań na badanie krwi w kierunku HCV. Jeżeli lekarz podejrzewa, że pacjent może być zakażony (ma świeży tatuaż, wiele kolczyków), może go skierować do specjalisty chorób zakaźnych, który zleci badanie. Na taką wizytę czeka się wiele miesięcy. Nie wyszukuje się też u nas w sposób aktywny osób zakażonych. Wynik dodatni nie oznacza jeszcze choroby. Może świadczyć o tym, że byliśmy zakażeni, ale organizm pokonał wirusa i jesteśmy tylko nosicielem. Dopiero dodatkowe badanie materiału genetycznego wirusa – RNA HCV we krwi potwierdzą toczący się proces chorobowy oraz pozwolą oznaczyć genotyp, czyli jego odmianę. Istnieje 6 podstawowych genotypów oznaczonych numerami od 1 do 6. Identyfikacja genotypu jest ważna, ponieważ niektóre odmiany poddają się leczeniu łatwiej niż inne. Szczegółowe badanie może zlecić lekarz pierwszego kontaktu, ale wówczas trzeba za nie zapłacić 35–40 zł. Jednak przy podejrzeniu zakażenia wystawia on skierowanie do poradni chorób zakaźnych (są w większych miastach), gdzie badanie wykonywane jest bezpłatnie. Jakie są objawy WZW C? Sygnałem ostrzegawczym może być: zmęczenie trudności z koncentracją niepokój depresja bóle stawowo-mięśniowe swędzenie skóry Odczuwa je 1/3 zakażonych. Ale pozostali nie mają żadnych dolegliwości, dlatego choroba nazywana jest „cichą epidemią”. Może się rozwijać kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt lat bez żadnych objawów. U niektórych osób z uszkodzeniem wątroby po wielu latach dochodzi do marskości i/lub raka, u innych choroba nie pozostawia śladu. Wczesne rozpoznanie daje możliwość całkowitego wyleczenia. Bardzo rzadkim objawem zakażenia jest zażółcenie skóry i białkówek oczu, dlatego kojarzenie WZW C z żółtaczką jest błędem. Czym różni się ostre WZW C od przewlekłego? Ostre zapalenie wątroby typu C pojawia się 4–12 tygodni po kontakcie z wirusem i trwa ok. 6 miesięcy. Zwykle przebiega bezobjawowo. U ok. 20 proc. organizm samoistnie zwalcza zakażenie w ciągu 6–12 miesięcy od chwili wniknięcia wirusa. Ale aż u 80 proc. zakażenie przechodzi w fazę przewlekłą, która wymaga leczenia. Jeżeli po 6 miesiącach od pierwszych objawów choroby stwierdza się obecność wirusa we krwi, można mówić o przewlekłej fazie choroby, która może wymagać (nie zawsze jest to konieczne i nie u wszystkich możliwe) leczenia farmakologicznego. Wtedy też u części osób pojawiają się pierwsze objawy: nudności, bóle stawów, zmęczenie. Namnażanie się wirusa powoduje zapalenie wątroby, którego przejawem jest podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych we krwi. Przewlekłe WZW C prowadzi do marskości i/lub raka wątroby u ok. 30 proc. spośród przewlekle zakażonych. Proces ten nazywany jest włóknieniem. Czy z WZW C można się wyleczyć? Tak. Po wykluczeniu ewentualnych przeciwwskazań (np. chorób tarczycy) chorzy poddawani są farmakoterapii. Jej schemat ustala się indywidualnie dla każdego pacjenta na podstawie rozpoznania genotypu jego wirusa oraz tzw. ładunku wirusa (liczba jego kopii w surowicy krwi). Całkowita eliminacja HCV z krwi jest możliwa pod warunkiem systematycznego przyjmowania leków i kontroli postępu terapii. WZW C - gdzie można wykonać bezpłatne badanie w kierunku HCV? Codziennie, bezpłatnie i anonimowo test na HCV, a także test na HIV i test na kiłę, można wykonać w dwóch warszawskich placówkach. Jedna mieści się na al. Jana Pawła II 45A przy Diagnostyce, I piętro w pawilonach (nad Ziko Apteką). Punkt czynny jest od poniedziałku do piątku w godz. 16-20. Druga mieści się na Urysnowie, ul. Nugat 3 przy Centrum Medycyny Zapobiegawczej i Rehabilitacji. Punkt czynny od poniedziałku do piątku w godzinach: 16-20 oraz dodatkowo w środy, piątki i soboty w godz. 10–14. Punkty prowadzone przez Fundację Edukacji Społecznej (FES). Od kilku lat bezpłatne badania w kierunku HCV są organizowane w całej Polsce 28 lipca, z okazji Światowego Dnia Wirusowego Zapalenia Wątroby. W tym dniu każdy może wziąć udział w bezpłatnych badaniach przesiewowych anty-HCV. Jak przebiega leczenie WZW C? Plan leczenia wirusowego zapalenia wątroby jest ustalany indywidualnie na podstawie genotypu wirusa. Dotychczas standardem leczenia były zastrzyki podskórne z pegylowanego interferonu alfa, pomagającego zwalczyć różne patogeny w organizmie, w tym wirusy, w połączeniu z doustnym lekiem przeciwwirusowym – rybawiryną. Kuracja mogła trwać, w zależności od genotypu wirusa i kondycji wątroby, od 24 aż do 72 tygodni. Obecnie lekarze dysponują lekami, które pozwalają całkowicie wyeliminować wirusowe zapalenie wątroby typu C. Najnowsza forma leczenia bez interferonu, która w Polsce dostępna jest od 1 lipca 2015 roku, podnosi szanse chorych na wyzdrowienie do 90-100 proc. Poza tym leki te nie mają skutków ubocznych i działają znacznie szybciej niż dotychczas stosowane. Są to Viekirax Exviera, Sovaldi, Harvoni i Olysio. Ten ostatni znalazł się w maju 2015 roku u w programie terapeutycznym finansowanym przez NFZ. Jakie dolegliwości mogą wystąpić w czasie terapii WZW C? Leczeniu mogą, ale nie muszą, towarzyszyć różne dolegliwości: bóle i zawroty głowy, zmęczenie, dreszcze, gorączka, bóle mięśni i stawów, utrata masy ciała, nudności, brak apetytu. Chorzy są przygnębieni, rozdrażnieni, mają trudności z zasypianiem, odczuwają chwiejność nastroju, lęk lub zdenerwowanie, czasem popadają w stany depresyjne. Niektórym wypadają włosy. Złe samopoczucie można łagodzić odpowiednimi lekami przepisanymi przez specjalistę. Ile czeka się na leczenie WZW C? Niestety długo: od roku (w Warszawie) do kilku lat w mniejszych ośrodkach. Oczekiwanie na leczenie jest bardzo trudne dla pacjentów, niektórzy popadają w stany depresyjne. Nic dziwnego – niewielu może za leczenie zapłacić z własnej kieszeni. To wydatek ok. 3 tys. zł miesięcznie. Oczekując na leczenie, trzeba prowadzić zdrowy tryb życia, wtedy jest duża szansa, że nie dojdzie w tym czasie do znacznego pogorszenia stanu zdrowia. Czy kobieta w ciąży może przekazać wirusa HCV dziecku? Do zakażenia w 30–50 proc. przypadków dochodzi podczas ciąży, reszta to zakażenia okołoporodowe. Cesarskie cięcie nie zmniejsza zagrożenia, natomiast dokładne obmycie dziecka z krwi poporodowej prawdopodobnie tak. Wpływ na ryzyko zakażenia ma także czas między odejściem wód płodowych a porodem. Jeśli przekracza on 6 godzin, zagrożenie wzrasta. Czy matka z HCV może karmić swoje dziecko piersią? Może bez obaw karmić piersią. Stężenie wirusa w mleku matki jest znacznie niższe niż w jej krwi. Co więcej, w przewodzie pokarmowym dziecka następuje zniszczenie wirusa. Jak uniknąć zakażenia HCV? Nie ma szczepionki, która chroniłaby przed WZW typu C (w przeciwieństwie do typów A i B). Dlatego należy do minimum ograniczyć sytuacje, w których może dojść do zakażenia. Jeśli poddajesz się zabiegowi, nawet drobnemu (np. zastrzyk, zmiana opatrunku), pilnuj, by był wykonywany w ochronnych rękawiczkach, które powinny być zmieniane po każdym pacjencie. Nie korzystaj z usług w gabinetach kosmetycznych i studiach tatuażu, gdzie nie są rygorystycznie przestrzegane zasady higieny (np. igły nie są jednorazowego użytku, a narzędzia nie są sterylizowane). Nie pożyczaj nikomu ani od nikogo osobistych przyborów, takich jak narzędzia do manikiuru, depilator, maszynka do golenia ważne jest też unikanie kontaktów seksualnych tzw. wysokiego ryzyka, które mogą powodować krwawienie oraz zbliżeń w czasie menstruacji. Zaleca się stosowanie prezerwatyw lub preparatów zwiększających wilgotność w pochwie, które chronią przed urazami śluzówki. Chorzy na WZW C muszą być na diecie? Chorych obowiązuje jeden bezwzględny zakaz: abstynencja alkoholowa. Nie powinni też palić papierosów. Poza tym wystarczy kierować się zdrowym rozsądkiem – wybierać produkty lekkostrawne: gotowane na parze i pieczone w folii, bez sosów, tłuszczu, nadmiaru węglowodanów prostych i soli. Niewskazane są napoje energetyzujące, ale można pić kawę. Warto zrezygnować z produktów sztucznie barwionych i konserwowanych. Osobom chorym zaleca się prowadzenie spokojnego trybu życia, spacery, rower, pływanie. Czy przebyte WZW C daje odporność na całe życie? Nie. Przeciwciała pozostające we krwi nie chronią przed powtórnym zakażeniem, do którego dojść może w przypadku kontaktu z krwią chorego. Czytaj też: Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C): nowe leki, nowe terapie WZW C - jak ustrzec się WZW typu C? miesięcznik "Zdrowie" Czy znasz swoją wątrobę? Pytanie 1 z 10 Co jest największym gruczołem w organizmie człowieka? Amerykański Urząd ds Rejestracji Leków FDA zarejestrował pod koniec ubiegłego roku kolejne nowoczesne leki do leczenia WZW C. Tymczasem skuteczne leki w tym schorzeniu są już w Polsce dostępne i wciąż czekają na decyzje refundacyjne. Czy taki los spotka także nowe pojawiające się terapie? W czasie konferencji „Innowacje w leczeniu HCV – ocena dostępności w Polsce" — wybitni polscy zakaźnicy nie pozostawili na resorcie zdrowia suchej nitki. Wyrazili swoje obawy i wątpliwości co do działań konsultanta krajowego i decyzji związanych z leczeniem WZW C. - W przypadku wirusowego zapalenia wątroby typu C mamy do czynienia z chorobą przewlekłą i bezobjawową, która prowadzi do niewydolności wątroby i odpowiada za większość nowotworów tego organu. Trudno więc zrozumieć jakim cudem w ostatnich tygodniach w dziwny sposób zniknęły w z katalogu badań jakie w ramach pakietu onkologicznego mogą przepisywać lekarze rodzinni, niezwykle powiązane z zagrożeniem onkologicznym badania na obecność antyciał HCV. To skandal — oburza się prof. Robert Flisiak, prezes Polskiego Towarzystwa Hepatologicznego i kierownik Kliniki Chorób Zakaźnych i Hepatologii Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku, Z listy badań jakie w ramach pakietu onkologicznego mogą przepisywać lekarze POZ zniknęły badania na obecność wirusa odpowiedzialnego za powstawanie WZW C – podstawowej przyczyny powstawania nowotworów wątroby. Dzisiaj koszt jednego badania to wydatek około 30 złotych. Przy zwiększeniu ilości osób badanych koszt ten może obniżyć się nawet trzykrotnie, co oznacza, że za 10 milionów złotych można rocznie badać około 1 miliona osób. Zwiększając w ten sposób liczbę zdiagnozowanych zakażonych HCV, mając na względzie skuteczną walkę z WZW C należałoby zwiększyć również liczbę terapii. Szacuje się, że koszty leczenia wzrosłyby wtedy prawdopodobnie dwukrotnie, ale następnie w szybkim tempie zmalałyby ze względu na obniżającą się liczbę nowych przypadków. Warto pamiętać, że już w tej chwili wszystkie koszty związane z leczeniem WZW C w Polsce są ogromne i wynoszą ok 800 milionów złotych rocznie. Wliczamy w to koszt leczenia w ramach obowiązującego programu lekowego, hospitalizacje, transplantacje wątroby oraz tzw. koszty pośrednie w skład których wchodzą: koszty zwolnień lekarskich, rent, koszty utraconej produktywności — tłumaczy dr Krzysztof Łanda prezes Fundacji Watch Health Care. Do końca lat osiemdziesiątych lekarze nie mieli pojęcia o występowaniu wirusa HCV. Odkryto go bowiem dopiero w 1989 roku i w ciągu czterech lat wprowadzono testy. Prof. Anna Boroń-Kaczmarska ze Szpitala Specjalistycznego Nr 1 w Bytomiu tłumaczy, że za większość zakażeń odpowiadają drobne zabiegi medyczne. Często do zakażeń dochodzi w czasie np. badań endoskopowych. Swoje żniwo WZW C zbiera także w salonach medycyny estetycznej, gabinetach stomatologicznych, salonach tatuażu. Wciąż jeszcze ze zmianą jednorazowych rękawiczek na bakier jest personel medyczny. Większość dziś zakażonych to ofiary systemu opieki zdrowotnej, bo do zakażenia doszło podczas zabiegów medycznych. Tylko w około 15 proc. przypadków nie udało się ustalić, jak do zakażenia doszło. Zakażenie wirusem typu C ma bowiem przebieg odmienny od innych zakażeń. Nie rozpoznajemy praktycznie fazy ostrej, a co za tym idzie nie potrafimy precyzyjnie określić momentu zakażenia. Rozwój fazy przewlekłej WZW C określa się na kilkadziesiąt lat. Objawy pojawiają się najczęściej po 20-30 latach od zakażenia. W Polsce mamy sporo chorych w starszym wieku co oznacza, że zakazili się wiele lat temu w czasie kontaktów ze służbą zdrowia. — Stąd wynika nasza moralna odpowiedzialność za konieczność ich skutecznego leczenia — mówi prof. Waldemar Halota z Collegium Medicum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. - Niestety po stronie Ministerstwa nie mamy do rozmów żadnego partnera. Resort zdaje się nie przyznawać do ponoszenia tej współodpowiedzialności — dodaje prof. R. Flisiak. Wzrost zakażeń w krajach europejskich przebiega całkiem inaczej niż w Polsce. Dobrym przykładem jest Francja gdzie na krzywej wzrostu mamy dwa garby – „starych" chorych, później przerwę i nowy wzrost związany z olbrzymią falą zasiedlających Francję imigrantów z krajów rozwijających się, które stanowią dla Europy rezerwuar epidemii. W Polsce krzywa zachorowań rośnie niestety harmonijnie. Według ostrożnych szacunków w Polsce czynnych zakażonych HCV jest ponad 200 tys. osób. Większość nie wie o swojej chorobie. Leczeniu od początku epidemii poddanych zostało zaledwie ok. 30 tysięcy z nich. Obecnie rocznie wykonywanych jest pomiędzy 3, a 3,5 tys. terapii. Prof. Flisiak nie pozostawia na kierownictwie Ministerstwa Zdrowia i politykach suchej nitki także i z innego powodu. — Mamy najniższy wskaźnik procentowy PKB przeznaczanego na służbę zdrowia w Europie. Osiągnęliśmy dno. Możemy porównywać się co najwyżej do Rumunii i Bułgarii - mówi polski specjalsta. - Poziom finansowania w krajach zachodnich jest dla nas nieosiągalny od zawsze, ale i nasi sąsiedzi tacy jak Czechy, Słowacja, Węgry, Łotwa, czy Estonia również już od jakiegoś czasu mogą być dla nas wzorcem. Lekarz który decyduje się kierować resortem zdrowia przy tak dramatycznie niskich nakładach na służbę zdrowia jak dziś — sprzeniewierza się Przysiędze Hipokratesa — uważ profesor Flisiak, Prezes Polskiego Towarzystwa Hepatologicznego, — Nakłady na służbę zdrowia powinny wzrosnąć natychmiast o co najmniej 50 proc. Profesor R. Flisiak podał też dane dotyczące kwot wydawanych na leczenie WZW C w poszczególnych krajach europejskich. W Polsce na terapie pWZW C wydajemy zaledwie 1,4 euro na osobę, Niemcy czy Francja mający trzykrotnie większe PKB wydają dziesięciokrotnie więcej. Mniej od nas wydaje tylko Bułgaria, a więcej nawet Rumunia która z PKB mniejszym od Polski o połowę wydaje 2,1 euro. Nic dziwnego, że sytuacja jest tak tragiczna — grzmi ekspert — skoro mamy według OECD najniższe wydatki w UE na służbę zdrowia oraz najniższą liczbę lekarzy, która co gorsza sukcesywnie spada, a nie rośnie. Dramatyczna sytuacja pacjentów z WZW C jest pochodną skandalicznie niskich wydatków na służbę zdrowia w Polsce i obniżającej się stale liczby lekarzy. Dotychczasowe terapie pozwalały osiągać skuteczność leczenia na poziomie ok. 50 proc.. Nowe terapie są skuteczne niemal w 100 proc. Już po kilkunastu tygodniach całkowicie eliminują wirusa z organizmu, nie mają przy tym praktycznie działań niepożądanych. W tej chwili mamy w Polsce zarejestrowanych pięć leków nowej generacji. Niestety obowiązujący program lekowy nie uwzględnia najskuteczniejszych z nich, a stosowanie dwóch starszych, mniej skutecznych i obarczonych większą liczbą działań niepożądanych, ogranicza do wąskiej grupy pacjentów, którzy nie odpowiedzieli na standardową terapię i mają mocno zwłókniałą wątrobę. Tymczasem według Polskiej Grupy Ekspertów HCV leczeniem powinni być objęci wszyscy zakażeni wirusem, niezależnie od stopnia zwłóknienia wątroby i obecności schorzeń współistniejących. Zarejestrowana przez FDA terapia byłaby idealna dla polskich pacjentów z HCV, ponieważ jest ona szczególnie skuteczna w przypadku genotypu wirusa 1B, którym jest zakażonych 80 proc. osób. z WZW C w Polsce. Wiele krajów świata zaczęło już korzystać z nowych terapii. Nawet w Egipcie targanym rewolucyjnymi zmianami, pomimo kryzysu, chorzy leczeni są już wszystkimi dostępnymi na świecie terapiami. Podobnie w USA, gdzie transplantolodzy wieszczą niedaleki koniec ery przeszczepów wątroby. W Europie większość krajów też już wprowadziło leczenie nowoczesnymi lekami. W chwili obecnej tylko Polska, Rumunia i Bułgaria leczy pWZW C starymi metodami. Dlatego specjaliści apelują o Narodowy Program Badań i Leczenia osób z WZW C. Chodzi o kompleksowe przebadanie wszystkich osób z podwyższonych grup ryzyka. Jeśli zrobimy to w sposób planowy, przy zastosowaniu nowoczesnych terapii, możemy do 2030 roku zmniejszyć liczbę zakażonych z 200 do 20 tysięcy. W Polsce dostępne są już leki zarejestrowane w UE w roku 2014, ich skuteczność, bezpieczeństwo i łatwość stosowania przewyższają znacznie stosowane w naszym kraju standardy. Wciąż jednak Ministerstwo Zdrowia nie decyduje się na ich wprowadzenie do leczenia. Może czeka na wprowadzenie do gry kolejnego gracza, licząc na łatwiejsze negocjacje kosztu terapii? Mamy więc do czynienia prawdopodobnie z grą na czas. Tego czasu nie mają jednak pacjenci z WZW C. Piotr Górski WZW typu C jest chorobą zakaźną wywołaną przez infekcje wirusem HCV. W przebiegu choroby dochodzi do zmian martwiczo-zapalnych w obrębie wątroby, co powoduje jej niewydolność. Sprawdź, jak przebiega WZW typu C i jak uniknąć zachorowania. WZW typu C, niewłaściwie nazywane też żółtaczką typu C w nielicznych przypadkach wywołuje objawy ostrej infekcji bezpośrednio po kontakcie z wirusem, w większości sytuacji przechodzi w fazę przewlekłego zapalenia, które jest chorobą postępującą powoli, ale powodującą nieodwracalne uszkodzenie wątroby. Na świecie odsetek ludzi zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C wynosi ok. 3% populacji, co roku zaraża się nim ok. 3-4 milionów ludzi. Szacunkowo w Polsce problem infekcji HCV dotyczy aż 700 000 osób, niestety tylko ok. 20 000 z nich zostało wykrytych. Jest to związane głównie z bezobjawowym przebiegiem choroby. Należy jednak pamiętać, że pomimo braku objawów osoba zakażona wirusem może przekazywać go dalej, co stanowi ogromny problem medyczny i społeczny, ponieważ tylko leczenie chorych na WZW typu C pozwoli na ograniczenie rozprzestrzeniania się choroby. Zakażenie wirusowym zapaleniem wątroby typu C następuje poprzez kontakt z krwią nosiciela. Przyjmuje się, że największym czynnikiem ryzyka infekcji wirusem HCV jest zażywanie narkotyków dożylnych. W krajach rozwijających się dużym problemem są również procedury medyczne wykonywane bez odpowiedniej sterylizacji narzędzi. Z artykułu dowiesz się: Jakie są czynniki ryzyka zakażenia? Czy podczas ciąży, porodu i karmienia piersią można zarazić dziecko? Jakie są objawy wirusowego zapalenia wątroby typu C? W jaki sposób lekarz stawia diagnozę WZW typu C? Jak wygląda leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu C? Czy można uchronić się przed WZW typu C? Jakie są czynniki ryzyka zakażenia? Styczność z krwią nosiciela Przyjmuje się, że po przypadkowym zakłuciu igłą używaną przez chorego ryzyko transmisji wirusa wynosi ok. 1,8%., ryzyko wzrasta w przypadku głębokiego zakłucia. Należy unikać wspólnego używania przedmiotów, które mogły, często w sposób niezauważony, mieć kontakt z krwią nosiciela. Należą do nich szczoteczki do zębów, maszynki do golenia, czy przyrządy do manicure. Tatuowanie ciała Tatuowanie zwiększa dwukrotnie ryzyko zakażenia wirusem HCV, jeżeli używany jest niejałowy sprzęt lub skażony barwnik. Ryzyko wzrasta tez wraz z wielkością wykonywanego tatuażu. Największy niepokój powinny wzbudzać jednak tatuaże wykonane przed 1990 rokiem, kiedy metody sterylizacji nie były jeszcze rozpowszechnione. We współczesnych, profesjonalnych studiach tatuażu zakażenie wirusem HCV należy do rzadkości Kontakty seksualne Przyjmuje się, że osoby pozostające w związkach heteroseksualnych nie są narażone na infekcję wirusem HCV. Istnieje ryzyko infekcji wirusem HCV u osób homoseksualnych, w związku z ryzykiem uszkodzeń mechanicznych w trakcie stosunku i w efekcie kontakt z krwią nosiciela, oraz u ludzi mających wielu partnerów seksualnych. Pomimo braku jednoznacznego stanowiska, czy wirus HCV przenosi się drogą kontaktów seksualnych zaleca się stosowanie prezerwatyw u osób w grup podwyższonego ryzyka. Czy podczas ciąży, porodu i karmienia piersią można zarazić dziecko? Ryzyko zakażenia płodu przez matkę nosicielkę wirusa wynosi ok. 10%, do infekcji może dojść w trakcie ciąży lub porodu, a ryzyko zwiększa się w przypadku długiego porodu. Ogólnie przyjmuje się, że wirus nie przechodzi do mleka kobiecego, należy zwrócić jednak uwagę na to, czy brodawki nie są popękane i nie krwawią, ponieważ należy wówczas przestać karmić piersią. W przypadku pacjentki ze zdrowymi brodawkami sutkowymi i niskim mianem wirusa we krwi nie ma przeciwwskazań do karmienia piersią. Jakie są objawy wirusowego zapalenia wątroby typu C? U 10-20% pacjentów wirusowe zapalenie wątroby typu C prezentuje fazę ostrą. Jest to okres choroby charakteryzujący się łagodnym przebiegiem i niecharakterystycznymi objawami takimi jak utrata apetytu, zmęczenie, mdłości, bóle kostno-mięśniowe oraz utrata masy ciała. W ostrej fazie choroby może wystąpić żółtaczka, która nie występuje w fazie ok. 70% pacjentów wirusowe zapalenie wątroby typu C przechodzi w fazę przewlekłą. Jest to choroba o długotrwałym bezobjawowym przebiegu, podczas którego chory może zarażać. Przewlekłe zapalenie wątroby prowadzi do rozwinięcia się marskości wątroby i nieodwracalnej niewydolności tego narządu, oraz wielokrotnie zwiększa ryzyko wystąpienia raka wątroby. Marskość wątroby jest chorobą polegającą na włóknieniu miąższu tego narządu, co utrudnia przepływ krwi i powoduje niewydolność wątroby. Do objawów marskości wątroby należy wodobrzusze, żylaki przełyku, i zaburzenia krzepnięcia krwi. Przyjmuje się, że ok. 30% chorych z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C rozwinie marskość wątroby, w ciągu 30 lat trwania choroby. Ryzyko to zwiększa się w przypadku jednoczesnej infekcji wirusem zapalenia wątroby typu B i u alkoholików. W jaki sposób lekarz stawia diagnozę WZW typu C? Początkowo lekarz zbiera dokładny wywiad z uwzględnieniem czynników ryzyka infekcji. W związku z tym, że infekcja HCV długotrwale przebiega bezobjawowo niezbędne jest wykonanie badań laboratoryjnych. W pierwszej kolejności ocenia się przeciwciała anty-HCV, jeżeli ich wynik potwierdzi obecność przeciwciał wykonuje się badanie RNA wirusa, którego obecność potwierdza diagnozę. Uznaje się, że jeśli materiał genetyczny wirusa jest obecny we krwi powyżej 6 miesięcy oznacza to przewlekłą infekcję wirusem HCV. W trakcie diagnostyki wirusowego zapalenia wątroby typu C wykonuje się również badania oceniające wydolność wątroby – AST, ALT, GGTP oraz bilirubinę. Jak wygląda leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu C? Leczenie opiera się na metodach farmakologicznych i zmianie trybu życia. Chorzy na zapalenie wątroby typu C nie powinni spożywać alkoholu, ani leków działających toksycznie na wątrobę. Zalecane jest utrzymanie prawidłowej masy ciała i stosowanie zbilansowanej diety o niskiej zawartości tłuszczu. Dowiedziono, że na wirusowe zapalenie wątroby typu C korzystnie wpływa picie kawy. Zaleca się również szczepienia ochronne przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B. Leczenie ma na celu eliminacje wirusa HCV z organizmu, co zmniejsza ryzyko wystąpienia marskości wątroby i nowotworów wątroby. W leczeniu stosuje się trzy grupy leków – interferon alfa, rybawirynę i leki o bezpośrednim działaniu przeciwwirusowym. Schemat leczenia ustalany jest na podstawie typu wirusa, przebiegu klinicznego choroby i obecności chorób współistniejących. Istotna jest też dostępność preparatów w danym kraju. W Polsce w leczeniu WZW typu C zajmują się specjalistyczne ośrodki, a leczenie prowadzone jest w ramach programów lekowych finansowanych przez NFZ. Trwałe usunięcie wirusa, a więc całkowite wyleczenie udaje się uzyskać u ok. 50% chorych. Czy można uchronić się przed WZW typu C? Obecnie trwają badania nad szczepieniem przeciwko wirusowi HCV. Jedyną metodą na chwilę obecną jest zwracanie uwagi na higienę i bezpieczeństwo podczas używania sprzętów mogących mieć kontakt z krwią. Czytaj: Szczepienie przeciwko WZW. Wszystko o szczepionce na wirusowe zapalenie wątroby typu B 28 lipca obchodzony jest Światowy Dzień Wirusowego Zapalenia Wątroby. Ta grupa chorób zakaźnych wątroby (typy A, B, C, D, E i G) dotyka setek milionów osób na całym świecie. Wśród nich na szczególną uwagę zasługuje WZW typu B, które jest najpowszechniej występującą na świecie chorobą zakaźną oraz WZW typu C zwane cichym zabójcą, które nie ma żadnych objawów we wczesnej fazie zakażenia – najczęściej pojawiają się one dopiero po kilkunastu latach. To właśnie te dwa typy WZW stanowią główne czynniki ryzyka zachorowania na raka wątrobowokomórkowego (Hepatocellular carcinoma). WZW a rak wątrobowokomórkowy Wirusowe zapalenie wątroby jest chorobą bardzo podstępną ze względu na stosunkową łatwość zarażenia oraz brak występowania objawów przez długi czas. Nosiciele wirusa przez wiele lat mogą nie odczuwać żadnych istotnych dolegliwości, jednak w tym samym czasie ich wątroba ulega stopniowemu niszczeniu. Efektem działalności wirusów jest najczęściej niewydolność wątroby, jej marskość oraz jeden z najbardziej złośliwych raków: rak wątrobowokomórkowy. Dwa wirusy: zapalenia wątroby typu B (HBV) oraz zapalenia wątroby typu C (HCV) odpowiadają za około 90 wszystkich pierwotnych raków wątroby. Znanych jest wiele czynników predysponujących do rozwoju marskości, a w konsekwencji do wystąpienia raka wątrobowokomórkowego. Do jednych z najważniejszych przyczyn należą zakażenia wirusami powodującymi zapalnie wątroby. To przede wszystkim wirus hepatitis B (HBV)2, powodujący zapalenie wątroby typu B i wirus hepatitis C (HCV), odpowiedzialny za zapalenie wątroby typu C – wyjaśnia prof. Andrzej Deptała, specjalista chorób wewnętrznych, hematologii i onkologii klinicznej, kierownik Kliniki Onkologii i Hematologii w Centralnym Szpitalu Klinicznym MSWiA w Warszawie. W Polsce wszystkie nowo narodzone dzieci są szczepione przeciwko wirusowi HBV. Taka forma profilaktyki zalecana jest również dorosłym, zwłaszcza tym, którzy czekają np. na zabieg w szpitalu. W przypadku HCV nie ma szczepionki, dlatego szczególnym wyzwaniem jest wczesne diagnozowanie osób zakażonych tym wirusem. Szacuje się, że w polskiej populacji to ok. 2,5 proc. Trudna diagnostyka raka wątrobowokomórkowego Pod względem umieralności na nowotwory rak wątroby zajmuje trzecie4 miejsce na świecie, co wynika z braku pojawiania się objawów na wczesnym etapie powstania. Najczęściej występującym pierwotnym nowotworem złośliwym wątroby jest rak wątrobowokomórkowy (hepatocellular carcinoma, HCC), który stanowi od 80 do 90 pierwotnych nowotworów złośliwych wątroby. W Polsce nadal wiele osób umiera około czterech6 miesięcy przed wystąpieniem pierwszych, zauważalnych objawów, ponieważ nie zdają sobie sprawy z tego, że rozwinął się u nich złośliwy nowotwór wątroby. Jeśli pojawiają się jakieś symptomy to są one niespecyficzne: bóle w nadbrzuszu czy w prawym podżebrzu, uczucie pełności w jamie brzusznej, a ponadto objawy ogólne: osłabienie, łatwa męczliwość, bolesne skurcze mięśni, zwłaszcza nocą. Ponieważ nowotwór ten najczęściej rozwija się u osób z marskością wątroby, to pierwsze objawy – jeśli się już pojawią – pacjenci tłumaczą je sobie obecnością marskości i odwlekają wizytę u specjalisty, który zaleciłby odpowiednie badania i diagnostykę w kierunku raka. Polskie realia w leczeniu raka wątrobowokomórkowego W Polsce każdego roku rozpoznaje się ok. 1500 nowych zachorowań na raka wątrobowokomórkowego i rejestruje się ponad 2000 Podstawową metodą leczenia jest zabieg chirurgiczny. Wskutek późnego rozpoznania, odsetek pacjentów, którzy kwalifikują się do leczenia operacyjnego wynosi ok. 30 W niektórych wypadkach możliwa jest transplantacja narządu lub chemoembolizacja. Jednak kiedy choroba jest w stadium zaawansowanym, z przerzutami, konieczne jest wprowadzenie tzw. leczenia systemowego, oddziaływującego na cały organizm pacjenta, mającego na celu spowolnienie choroby i w ten sposób wydłużenie życia chorych z rakiem wątrobowkomórkowym, którzy nie kwalifikują się już do innych metod leczenia. Jakkolwiek te możliwości są w Polsce bardzo ograniczone - leczenie chorych na ten rodzaj raka kończy się na pierwszej linii i to u pacjentów, którzy nie mają przerzutów poza wątrobę. Pacjenci z rakiem wątrobowokomórkowym nie mają w Polsce dostępu do terapii lekami celowanymi w drugiej linii leczenia, które są powszechnie stosowane w innych krajach w Europie. W Światowym Dniu Wirusowego Zapalenia Wątroby należy pamiętać, że pierwotną prewencję raka wątroby można osiągnąć za pomocą szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Lepiej zapobiegać niż leczyć, bo leczenie przewlekłego WZW typu B jest bardzo trudne i długotrwałe. Natomiast wirusowe zapalenie wątroby typu C można leczyć skutecznie. Szanse na pełne wyleczenie przy wykorzystaniu najnowszych leków sięgają blisko 100%.9 Źródło: Artykuł powstał we współpracy z Ipsen Poland sp. z Bibliografia: Galle PR, et al. EASL Clinical Practice Guidelines. J Hepatol 2018; 69:182-236 L. Kraj, L. Wyrwicz, A. Deptała, Pacjenci z rakiem wątroby potrzebują szerszego dostępu do leków, Gazeta Wyborcza, r. Globocan 2018, The Global Cancer Observatory Globocan 2018, The Global Cancer Observatory A. Kolasińska-Ćwikła, Leczenie pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym, Głos Pacjenta Onkologiczego, nr 2/2020, s. 15 Didkowska, i wsp. Nowotwory złośliwe w Polsce 2017. Krajowy Rejestr Nowotworów. Ministerstwo Zdrowia. Warszawa 2019 A. Kolasińska-Ćwikła, Leczenie pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym, Głos Pacjenta Onkologiczego, nr 2/2020, s. 16 M. Wawrzynowicz-Syczewska, Doustne bezpośrednio działające leki przeciwwirusowe w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C,

leczenie wzw cw polsce